Alles wat wearables tegenwoordig meten (en wat je er aan hebt): van huidtemperatuur tot ademhaling

In dit artikel:

Wearables zoals smartwatches, fitnesstrackers en slimme ringen meten veel meer dan alleen stappen en hartslag. Ze kunnen work-outs herkennen, de duur en intensiteit van inspanning registreren en aangeven hoeveel tijd iemand in een bepaalde hartslagzone doorbrengt. Een dagelijks doel van 10.000 stappen kan motiveren, maar is geen wetenschappelijk onderbouwde norm.

Hartslagmetingen zijn vooral nuttig voor sporters en kunnen veranderingen in de rusthartslag zichtbaar maken. Een hogere waarde kan bijvoorbeeld wijzen op vermoeidheid of een beginnende ziekte. Sommige wearables signaleren ook hartritmestoornissen of een ongewoon hoge hartslag in rust. Metingen van arteriële stijfheid bieden daarentegen slechts een ruwe indicatie en hebben beperkte praktische waarde.

Ook bloeddruk en het zuurstofgehalte in het bloed kunnen bij bepaalde apparaten worden gevolgd. De bloeddrukfunctie is minder nauwkeurig dan een traditionele meter; bij sommige horloges is bovendien kalibratie nodig. Voor gezonde mensen is het nut beperkt, al kan het volgen van trends en het geven van waarschuwingen wel waardevol zijn. De zuurstofmeting tijdens de slaap verschilt sterk in betrouwbaarheid per apparaat en moet niet zonder meer als medische informatie worden beschouwd.

’s Nachts kunnen wearables slaapduur, ademhaling, snurken, huidtemperatuur en soms slaapfasen registreren. Daarmee kunnen gebruikers bijvoorbeeld zien welke invloed koffie, alcohol of zware training op hun slaap heeft. Veranderingen in huidtemperatuur kunnen mogelijk wijzen op een beginnende ziekte, herstel na inspanning of het verloop van de menstruatiecyclus. Precieze slaapscoren en slaapfasen zijn echter niet altijd betrouwbaar of nuttig en kunnen onnodige zorgen veroorzaken.

Functies die stress meten op basis van hartslag en huidgeleiding zijn beperkt bruikbaar: inspanning of opwinding kan als stress worden geïnterpreteerd, terwijl metingen niet altijd overeenkomen met hoe iemand zich werkelijk voelt. Het continu registreren van trillingen kan in de toekomst helpen bij het herkennen van symptomen van Parkinson, maar deze techniek staat nog aan het begin. Val- en botsingsdetectie kan wel direct grote waarde hebben, bijvoorbeeld wanneer een gevallen oudere of een gewonde automobilist niet zelf hulp kan inschakelen. Hoofdbanden die hersenactiviteit meten voor meditatie of slaap verkeren eveneens nog in een experimentele fase.

Wearables kunnen dus nuttige signalen en waarschuwingen geven, maar zijn geen vervanging voor medische meetapparatuur of een arts. De resultaten zijn niet altijd nauwkeurig en een overvloed aan gegevens kan juist onrust veroorzaken. Bij zorgen over een meting of verandering in de gezondheid blijft contact met de huisarts noodzakelijk. Wie een wearable wil aanschaffen, moet bovendien eerst nagaan welke functies het specifieke model daadwerkelijk ondersteunt.